یکی از سؤالاتی که این روزها دائم از من پرسیده می شود این است که چرا همینطور که جلو آمده ایم، محتوای کمتری تولید کرده اید یا به قولی مطلب کمتر می نویسید؟ قطعاً یکی از دلایلش مشغله های فراوانی بوده که من همیشه برای خودم ایجاد می کرده ام (فقط از نظر تحصیل، در همین لحظه من دارم روی پایان نامه ارشد زبان انگلیسی دانشگاه علم و صنعت کار می کنم؛ با سخت گیری های خاص خودش، دانشجوی علوم قرآن و حدیث دانشگاه تهران شده ام، دانشجوی کارشناسی اقتصاد هم هستم و...)، در چند دانشگاه درس می دهم، در مجتمع فنی تهران، تقریباً هر روز صبح تا شب کلاس های تخصصی طراحی وب دارم، بعد از ازدواج هم که باید حواسم به زن و بچه و زندگی و... باشد، از طرفی امسال قبل از اینکه رشته کشاورزی را شروع کنم، خودم را به طور جدی درگیر کشاورزی و باغداری کرده ام و باید دو باغ در ییلاق و قشلاق شهرمان را برسم که خودش چند نیروی تمام وقت نیاز دارد(!)، پشتیبان چند هزار مشتری تستا و نمرا و هاستینگ و... هستم که هر لحظه تقاضایی را مطرح می کنند و من مثلاً وسط علف زنی باغ باید دستگاه را خاموش کنم و کار را تعطیل کنم و کار مشتری را راه بیندازم(!)، حالا ده ها مشغله ریز و درشت دیگر بماند...) اما وقتی فکر می کنم، می بینم من در گذشته هم مشغله های زیادی داشته ام و همزمان کلی مطلب به بخش های مختلف سایت اضافه می کردم و حتی دفترهای یادداشت هم داشتم و خاطره هم می نوشتم. پس چه شده که در این سنین که کم کم در حال خروج از جوانی هستم، کمتر می نویسم؟ مدتی بود که ذهنم را این سؤال مشغول کرده بود... در ابتدا فکر می

با اینکه از کودکی به باغداری و کشاورزی علاقه فراوانی داشتم و بیشتر از همه نوهها به باغ بابابزرگ باغبانمان سر میزدم، اما از ابتدای امسال خودم را خیلی جدی درگیر باغداری و باغبانی کردهام. إن شاء الله در یک مطلب دیگر در مورد این تجربه بیشتر صحبت خواهم کرد و البته یک شاخه جدید در مطالب با عنوان «کشاورزی و باغبانی» ایجاد کردم و دوست دارم بیشتر در این زمینه بنویسم. فعلاً یکی دو بار برای رشته کشاورزی اقدام کردهام اما رشته به حد نصاب نرسیده و کنسل کردهاند! اما بالاخره یک روز این رشته را هم شروع خواهم کرد و علمیتر مطلب خواهم نوشت. علیالحساب دوست دارم عکسی از ابزار آلات مورد نیاز برای یک باغداری بدوندردسر که در این مدت خریداری کردهام بگذارم و یک قیمت تقریبی از آنها بنویسم که اگر کسی خواست وارد این وادی شود در جریان آنها باشد. برای مشاهده عکس بزرگتر، روی عکس کلیک کنید: از راست به چپ: ۱- سهپایه آتش و تابه: ۱۸۰ هزار تومان. ۲- کتری و قوری و لیوانها: هدیه مادرزن است! قیمت ندارم. ۳- دستکش: ۹۰ هزار تومان اما یک نوع مخصوص باغبانی: ۱۵ هزار تومان. ۴- چکمه: ۱۸۰ هزار تومان. ۵- داس: ۱۵۰ هزار تومان. ۶- کلنگ و دسته چوبی آن: ۲۴۰ هزار تومان. ۷- انبردست باغبانی: ۲۷۰ هزار تومان. ۸- چراغقوه که روی سر نصب میشود: ۲۰۰ هزار تومان. ۹- لباس کار: ۱۵۰ هزار تومان. ۱۰- بیل بزرگ با دسته:۴۱۰ هزار تومان. ۱۱- بیل کوچک: ۲۱۰ هزار تومان. ۱۲- کلاه: ۵۰ هزار تومان. ۱۳- تشتهای بستن لولههای آبهای نهرها: هر کدام ۲۵ هزار تومان. ۱۵- دستگاه علفزن که در این مطلب مشاهده میکنید؛ ۸.۵ میلیون تومان. موفق باشید؛حمید رضا نیرومند

یکی از دستگاه هایی که در باغبانی و باغداری، گریزی از آن نیست، دستگاه علف زن بنزینی است. مدل های مختلفی از این دستگاه در بازار وجود دارد؛ اما طبق معمول گشتم که بهترین مدل موجود در دنیا را بیابم و رسیدم به یک چندکاره قدرتمند از شرکت هیوندا: Hyundai Grass Cutter Machine HP-3655-B با قیمت حدود ۸.۵ میلیون آن را تهیه کردم. چهار ابزار دارد: ۱- علف زن تسمه ای برای علف های نازک ۲- علف زن تیغه ای برای علف های ضخیم ۳- شمشادزن ۴- اره زنجیری (همراه با یک لوله اضافه که آن را به ۳ متر ارتفاع می رساند) از محتویات داخل جعبه یک ویدئوی جعبه گشایی (Unboxing) تهیه کرده ام که می توانید اینجا مشاهده کنید: من از سه تای اول برای زدن انواع علف در باغ قشلاق که مملو از علف می شود استفاده می کنم و از آخری برای زدن شاخه های درخت های گردو و بادام باغ ییلاق که علف ندارد. تجربه اولم در کار با آن از نظر کارکرد موتور عالی بود؛ اما یک توپی حاوی نخ یا تسمه پلاستیکی علف زن همراه دستگاه است که دو دقیقه پس از استفاده، خرد شد!! این از شرکتی مثل هیوندا بعید بود! مجبور شدم (با هزینه ۹۰ هزار تومان) یک پوپی فلزی بگیرم که پس از آن، بسیار عالی شد. نخ این دستگاه ها از جنس پلاستیک عالی با ضخامت بالا، متری ۸۵۰۰ تومان است. برای یک باغ ۱۰۰۰ متری شاید ده متر نخ مصرف کنید. از نظر مصرف بنزین و صدای موتور، فوق العاده است. با یک و نیم لیتر بنزین کل یک باغ هزار متری را می توانید علف زنی کنید. صدا و لرزش آن هم قابل قبول است. فقط اتصال قطعات این دستگاه به یکدیگر کمی زکاوت و هوشمندی لازم دارد. من بدون کمک از کسی و فقط با نگاه